Hoi! Wij zijn Marjon en Erik. Samen met onze zoon Kaj zijn wij de trotse baasjes van Izzy Solon. Solon is 1 van de kinderen van Luna en een broer van Isa.

Als pup was Solon de kleinste uit het nest, maar is ondertussen uitgegroeid tot 1 van de grootste jongens uit het nest. Solon is vanuit het nest bij ons en woont in Nieuwegein.

Gerda en Eric vroegen of we eens wat wilden vertellen over het werk dat wij samen met Solon zoal doen. Solon is, naast dat hij een hele lieve huishond is, ook een erg goede werkhond. Alleen hebben wij Solon niet voor de jacht getraind, maar voor speurwerk. 

Op een van onze vakanties in Frankrijk, waarbij we lekker bezig wilden zijn met onze hond, zijn we in aanraking gekomen met reddingswerk. Tijdens een verblijf van een week bij Hugo en Ann-Jo van “Dog Adventure” hebben we 4 intensieve trainingsdagen gehad. Al snel bleek dat Solon een erg goede neus heeft voor het opsporen van allerlei voorwerpen en personen. In de ochtend waren we vooral bezig met het zoeken naar allerlei voorwerpen(autosleutels, portemonnee, stukje stof, leer, ijzer, enz.). Ook wel “Snifferdog” genaamd. De voorwerpen werden verstopt op de meest uiteenlopende plekken. Onder pallets, bovenop een paal, in een oude band, tussen stenen, onder een pion, noem maar op. Solon mag niet zien waar alles verstopt wordt. Zijn baasje uiteraard ook niet, want dan zou je je hond kunnen gaan sturen. Als Solon iets gevonden had moest hij dat aangeven. Dat kan door hem 1 van de volgende verwijzingen aan te leren. Te gaan blaffen, er naast te gaan zitten/liggen of door zijn baasje te gaan halen. Wij kozen voor het zitten/liggen. En ja… Als hij dan iets gevonden had (wat hij al snel onder de knie had), kreeg hij natuurlijk een heerlijke beloning.

In de middag trokken we het bos in en daar werd een begin gemaakt voor het echte reddingswerk. Mantrailing en vlakte zoeken. Bij mantrailing speurt de hond naar vermiste personen aan een lange lijn. Bij vlaktezoeken, loopt de hond los en zoekt al zigzaggend een terrein af tot hij de geur van de vermiste persoon in de neus heeft om deze dan vervolgens op te sporen. Omdat Solon in die tijd niet al te goed los kon lopen (hij vindt alles interessant en dwaalde daardoor regelmatig af naar plekken waar hij niet moet zijn) hebben we gekozen voor mantrailing. Al snel bleek dat Solon dat wel heel erg leuk vindt. Wij zelf ook!!

Bij thuiskomst hebben we besloten om later in het jaar nog een keer terug te gaan voor een vervolgcursus en uiteraard om te kijken of Solon het nog steeds zo leuk vindt. En ja hoor… Het enthousiasme spatte er gewoon vanaf. We hebben toen besloten om met het speurwerk verder te gaan. Maar ja… Waar doe je zoiets!!! Uiteraard kun je lid worden bij een vereniging waar Ipo speuren wordt gegeven of bij een speurschool van de FHN, maar dat is weer een hele andere tak van de speuren.

Nadat we een tijdje het internet afgezocht hadden, kwamen we terecht op de site van Brenda en Henk Bouman van het Speurhonden Training Center. Zij zijn sinds 2006 bezig met het lesgeven in het speuren naar vermiste personen (oftewel het “Praktijkspeuren”).  We namen contact met ze op, namen een proefles en hebben eigenlijk direct besloten om verder te gaan.

Wat houdt het Praktijkspeuren nou eigenlijk in?
Bij deze vorm van speuren maak je gebruik van de natuurlijke driften en 1 van de belangrijkste organen van de hond. Zijn neus!! En laat dat nou net datgene zijn waar eigenlijk iedere hond het liefst mee werkt… En dus ook Solon.  Bij het Praktijkspeuren  is het de bedoeling dat de hond de geur aangeboden krijgt van een persoon die vermist en/of verdwaald is. Het is dan zaak dat de hond die persoon vindt.  Dit kan overal zijn. In het bos, in een woonwijk, op een industrieterrein, enz.

Bij de trainingen (die 1 op 1 zijn) wordt gebruik gemaakt van een zakje met daarin een stukje stof waar de geur van de vermiste persoon aan zit. Communicatie vindt plaats middels portofoons.
Nadat we enige instructie hebben gehad, vertrekken we bepakt en bezakt met alle spullen (uiteraard inclusief een flinke bidon met water) richting de speurlocatie. In dit geval het bos. De persoon die gezocht moet worden loopt gewoon het bos in. Geen sleepspoor, niet schuifelend, maar gewoon in wandeltempo. Er worden geen voertjes of andere lokmiddelen gebruikt. Het enige wat er op het spoor zou kunnen liggen zijn voorwerpen die de persoon die we zoeken verloren zou kunnen hebben (pet, tas, enz).

Na een aantal minuten horen we via de portofoon dat we kunnen beginnen. Ik bied Solon de geur aan die ik heb meegekregen en geef hem het zoek-commando. De neus van Solon gaat naar de grond en de zoektocht kan beginnen.  Ik geef Solon voldoende lijn om zo het spoor makkelijk te kunnen volgen. Als hij de geur eenmaal goed in de neus heeft, gaat zijn neus omhoog en blijft op ongeveer 30 cm van de grond de geur volgen. Bij elk zijpad of kruising is het de bedoeling dat Solon zelf bepaalt welke kant we op moeten. Het is niet de bedoeling dat ik Solon ga vertellen welke kant hij op moet. Ik kan het uiteraard proberen (niet verstandig), maar ik weet zelf niet eens waar we heen moeten…..

Zodra we een kruising naderen, laat ik de lijn wat verder vieren zodat Solon alle ruimte heeft om de mogelijke richtingen af te snuffelen. Vaak is dat een makkie, maar soms heeft hij daar net even wat meer tijd voor nodig. Verwaaiing speelt hierbij uiteraard een grote rol. Het kan natuurlijk ook gebeuren dat je voor een tweede keer op dezelfde kruising terecht komt. Dan is het voor Solon extra moeilijk. Hij herkent de geur, maar 1 daarvan is verser dan de andere. Tja….. Welke is dan de goeie???
Nadat Solon zijn keuze heeft gemaakt en we weer onderweg zijn, melden we de gemaakte keuze via de portofoon. In het begin hoor je direct of Solon de juiste keuze heeft gemaakt of niet. Hoe meer ervaring je opdoet en naarmate solon vorderingen maakt, hoe minder je te horen krijgt of Solon goed of fout zit. Het is dan zaak om je hond te vertrouwen op zijn kunnen. Maar ja… Ik spreek geen hondentaal en Solon niet de mensentaal!!! Wat dan?? Nou… Dat leer je door zijn gedrag op dat moment te “lezen”. Heeft hij geur? Is hij overtuigd van zichzelf? Hoe is zijn speurgedrag? Loopt hij te lantefanteren of is hij daadwerkelijk met de aangeboden geur bezig. Allerlei factoren die erop kunnen wijzen of hij goed zit of niet. Niet altijd de makkelijkste kant van het speurwerk. Maar dat leer je vanzelf. Ook Solon leert van zijn eventuele vergissingen en heeft inmiddels al aardig door dat, wanneer hij de verkeerde richting op gaat, hij om moet draaien, terug moet gaan naar de kruising en zichzelf ervan moet overtuigen dat hij toch echt een andere richting op moet.
Uiteraard worden we vanaf een afstand door de trainster goed in de gaten gehouden om te kijken of alles goed gaat en om tips te geven. Het uiteindelijke doel is natuurlijk om de vermiste persoon te vinden en niet om zelf in het bos te verdwalen. Is de vermiste persoon gevonden, dan wacht Solon daar uiteraard een welverdiende beloning!!!!

Zoals gezegd kan het gebeuren dat we onderweg ook allerlei voorwerpen tegen kunnen komen die afkomstig zijn van de persoon die we zoeken. Deze voorwerpen moet Solon dan verwijzen. Hij mag ze niet oprapen, want stel je voor dat het iets scherps is of, zoals in de praktijk ook wel voor kan komen, een doorgeladen pistool. Kijk.. komt het “Snifferdog” toch nog goed van pas!!!

In het begin zijn de sporen kort, maar hoe langer je bezig bent, hoe langer de sporen en hoe minder hulp je krijgt van de trainers. In een training van een uur kan het zomaar zijn dat je aan het einde van de rit 4 km kris kras door het bos gelopen hebt voordat de vermiste persoon gevonden is.

Leuk zo een hobby, maar wat kun je er nou eigenlijk mee?
Je kunt het puur recreatief blijven doen, maar je kunt er ook voor kiezen om  je aan te sluiten bij een reddingshondenbrigade waarbij jouw hulp kan worden ingeroepen om te assisteren bij het zoeken naar personen die daadwerkelijk vermist en/of verdwaald zijn. Dat is ons uiteindelijke doel. Maar voordat we zover zijn, blijven we nog rustig recreatief verder trainen. Solon vindt het in ieder geval helemaal geweldig. En dat is toch uiteindelijk het allerbelangrijkste. Zolang Solon het leuk vindt, blijven we hier mee doorgaan.

In mei 2011 krijgt Solon een maatje uit het nest van Devon. Luigi gaat hij heten en het is de bedoeling dat Luigi al in een vroeg stadium kennis gaat maken met het speurwerk. Als hij het net zo leuk gaat vinden als Solon, dan zal ook hij mee gaan doen aan de grote speurtocht vol uitdagingen en onbekende terreinen.

Zo zie je maar…… De Duitse Staande Korthaar is niet alleen een goede jager, maar een allround speurder… Een echte werkhond met veel werklust. Lukt het niet met de jacht of vind je dat de jacht niet echt iets is voor jou en je hond, dan is dit wellicht een goed alternatief om toch op een leuke en actieve manier met je hond bezig te kunnen zijn op zijn werkterrein. Het terrein van de neus.